بسم الله الرّحمن الرّحیم
و اینگونه فرمود که هرکس حسین(ع) را زیارت کند گویا خدا را در عرش زیارت کرده است .
سرّ تقرب خاک بلا را باید در نماز ظهر عاشورای حسین ابن علی (ع) جستجو کرد.
نمازی که با هر سجده اش کذّابان زمان را به دوزخ ابدیشان کشاند و مستغنیان صحرای خون را در تاریکی ندیدن ها و نشنیدن هایشان غرق نمود .
واین تیرها ، تیر بلا نیست که در مقابل قرائت حسین (ع) خاشعانه در قلوب همراهانش مأوا میکند، این همان صلای لبیک آسمان به خونهای جاری متقین کربلاست که صحرا را تشنه ی سرخی خون و لبان تشنه و بدن های خسته ی خویش کرده است .
و چه زیبا سیراب میکند تشنگان هدایت را.
و باز هم در شلوغیه فریاد طاغیان مست از دنیای خسته از امیال و نیازها ، در دل همان شلوغی ها ،اینبار صدایی کریمانه ریگ های صحرا را میزبان پیشانی های تشنه ی سجود و تقرب مینماید.آری اینبار ربّ کریم با صدای حسین(ع) خواند، تا تمام علقه های خلق را در هم شکند و بیاموزد به انسان ، با قلم آغشته به جوهر خون نوه ی رسول قرائت ها ،آنچه را که باید خواند و شنید و پیمانه های وجود را لبریز نمود از علم معلّم تمام انسان ها.
و حسین (ع) دعوت میکند.
اقرا باسم ربک الذی خلق.
شوال بعد از مطالعه درس سوره مبارکه علق ساعت پانزده
درباره این سایت